MENU
Australië is inmiddels een van de grootste wijnlanden ter wereld. En nee, daar drinken ze niet alleen maar bier uit koelboxen naast een barbecue met garnalen zo groot als een fietsband. Het land heeft gigantisch veel verschillende klimaten. In sommige gebieden is het bloedheet en droog, in andere regio’s juist verrassend koel. Daardoor kunnen wijnmakers enorm spelen met stijlen. En dat doet Hardy’s slim.
De Crest-lijn komt uit “South Eastern Australia”. Klinkt een beetje alsof iemand geen zin had om specifieker te zijn, maar het heeft juist een reden. Het is een enorme wijnregio waarin druiven uit verschillende gebieden mogen vallen. Van warmere stukken waar druiven veel rijp fruit ontwikkelen tot koelere gebieden waar ze juist frisheid behouden. Dat is belangrijker dan het klinkt. Want als je een wijn elk jaar ongeveer hetzelfde wilt laten smaken, helpt het enorm als je kunt schuiven met druiven uit verschillende regio’s. Is één gebied door hitte heel rijp dit jaar? Dan voeg je wat druiven toe uit een koeler gebied. Zo blijft die stijl herkenbaar.
Normaal klinkt “consistent” niet heel sexy. Maar bij wijn onder de 6 euro is het best knap werk.
Australische wijn heeft lang een beetje een reputatie gehad. Groot. Rijp. Veel alcohol. Veel smaak. Wijnen die je bijna kunt kauwen. Dat komt deels door het klimaat. Veel zon betekent rijpe druiven. Rijpe druiven betekent meer suiker. En meer suiker betekent uiteindelijk vaak meer alcohol én meer volle fruitsmaken. Daarom proef je bij veel Australische rode wijn vaak dat donkere fruit: bramenjam, pruimen, zwarte kersen. En bij wit juist tropischer fruit zoals perzik of ananas.
Maar moderne Australische wijnmakers proberen steeds vaker balans te zoeken. Minder “ik sla je in het gezicht met vanillehout”, meer frisheid en drinkbaarheid.
Hardy’s zit daar eigenlijk precies tussenin. Nog steeds toegankelijk en lekker vol van smaak, maar niet meer zo extreem als sommige Aussiewijnen uit begin jaren 2000.
De witte Crest is misschien wel de bekendste uit het rijtje. Een blend van chardonnay en sauvignon blanc. Sauvignon blanc is vaak fris, groen en aanwezig. Denk: limoen, gras, buxushaag waar je moeder vroeger boos over was als je er een voetbal in trapte. Chardonnay is juist zachter en ronder. Meer het type “ik neem nog een hap risotto”. Samen houden ze elkaar mooi in balans. De sauvignon geeft pit, de chardonnay haalt de scherpe randjes eraf. De Grote Hamersma gaf meerdere jaargangen achter elkaar een 8,5.
Pompoenrisotto werkt top. Iets gefrituurds ook. Bitterballen en wijn klinkt misschien als een studentikoze escalatie, maar die frisse zuren van de wijn snijden juist lekker door vettigheid heen. Ja, “zuren”. Ook zo’n wijnwoord waar mensen vaak van schrikken. Maar zonder zuren smaakt wijn eigenlijk gewoon log en saai. Alles wordt er frisser van.
Australiërs doen rood nét even anders dan de Fransen. Waar Bordeaux graag cabernet sauvignon en merlot gebruikt met wat klassieke druiven ernaast, gooien Australiërs er vaak shiraz bij. En shiraz is een beetje de leren jas van de wijnwereld. Hij geeft warmte, kruidigheid en dat typische pepertje. Shiraz en syrah zijn trouwens precies dezelfde druif. In Frankrijk heet hij meestal syrah, in Australië bijna altijd shiraz. Zelfde druif, ander accent.
Alles waarbij iemand zegt: “Zullen we nog even de barbecue aanzetten?” Denk aan burgers, spareribs, stoofpotjes of gewoon een goede pizza met veel toppings en net iets te veel kaas. Die kruidige shiraz kan dat prima aan.
Voor mensen die hun zomer serieus nemen: er zijn ook bag-in-boxen van Hardy’s Crest. En eerlijk? Dat hele BiB-imago van “camping in 2007” begint inmiddels behoorlijk achterhaald te raken. Bag-in-box wordt juist steeds populairder, vooral omdat het praktisch is, minder verpakkingsmateriaal gebruikt én de wijn langer goed houdt na openen.
Zo blijft de witte ongeveer 4 weken goed en de rode zelfs tot zo’n 6 weken na openen, doordat er bijna geen zuurstof bijkomt. Best indrukwekkend voor iets met een kraantje. Of nou ja. “6 weken”. Alsof die doos hier ooit zolang overleeft.
En ergens past dat misschien ook wel bij Hardy’s zelf. Het merk draait al generaties mee, maar blijft zichzelf opnieuw uitvinden. Volgens een bijna ongeloofwaardig verhaal zou oprichter Thomas Hardy ooit maandenlang een felgekleurde papegaai hebben gevolgd, diep de Australische bush in, op zoek naar de perfecte plek voor zijn wijngaard. Of het echt gebeurd is? Geen idee. Maar Hardy zelf zou later alleen maar mysterieus hebben gezegd: “All down to nature.”
